19 Eylül 2007 Çarşamba

Umutsuz kadınların kahramanı

İZMİR'in Menemen İlçesi'nin Koyundere Beldesi'nde, Gazi Mahallesi Muhtarı Seracettin Çiftçi, evini, sokakta kalmış, çaresiz kadınlara açtı; kendisi ailesiyle kiralık daireye taşındı. Seyyar manav tezgahından kazandığıyla ailesini geçindirirken, çaresiz kadınlara da yardımcı olmaya çalışan Çiftçi, devletin sosyal yaraya neşter vurması gerektiğini söyledi. Geçen yıl Ağustos ayında vefat eden Gazi Mahallesi Muhtarı Fehmi Seven'in yerine atanan Seracettin Çiftçi, zor durumdaki 2 kadın ve çocuklarına evini açtı. 5 yıl önce eşi tarafından terk edilince 3 çocuğuyla ortada kalan Reyhan Göksu ve eşi öldükten sonra 4 çocuğuyla sokakta kalan fiziksel engelli Makbule Demir'e yardım eli uzatan Muhtar Seracettin Çiftçi, iki kadını, çocuklarıyla birlikte kendi evine yerleştirdi. Kendisi de eşi ve 4 çocuğuyla aylık 300 YTL'ye kiralık daireye taşınan Muhtar Çiftçi, belde merkezindeki seyyar manav tezgahında kazandığı parayla 4 çocuğu ve eşiyle birlikte geçinmeye çalıştığını anlattı. Çiftçi, “Her iki aileye de istediğiniz kadar evimde oturabilirsiniz dedim. Ben elimden geldiğince yardımcı oluyorum ama nereye kadar bilmiyorum. 300 YTL kira veriyorum. Bu ay kiramı da ödeyemedim. Yetkililerin, hayırseverlerin yardımı gerekli” diye konuştu. Muhtar Seracettin Çiftçi'nin Gazi Mahallesi İstiklal Caddesi 115 sokak üzerindeki evinin bir bölümünde 6 aydır kira ödemeden oturan 3 çocuk annesi Reyhan Göksu (35), Koyundere Beldesi Atatürk Mahallesi'ndeki evinden kirasını ödeyemediği için çıkarıldığını anlattı. Göksu, ailesine sahip çıkan Muhtar Seracettin Çiftçi'ye minnet duyduğunu ifade etti, şunları söyledi: “5 yıldır eşimden ayrı yaşıyorum. Eşimden tek kuruş dahi yardım görmüyorum. Boşanma davası açacak param da yok. Hala eşimle nikahlıyım, bu yüzden yeşil kart da çıkaramıyorum. Benim de çocuklarımın da sosyal güvencemiz ve gelirimiz yok. Koyundere Belediyesi'nden 6 ay önce 150 YTL para yardımı aldım. Daha sonra yardım taleplerime yanıt verilmedi. Kira yardımı için gittiğim Menemen Kaymakamlığı'ndan red yanıtı aldım. İzmir Büyükşehir Belediyesi de yardım isteğime olumsuz cevap verdi. İki çocuğum ilköğretim öğrencisi. Kimse arayıp sormuyor. Ailem sahip çıkmıyor. Devlet bana sahip çıksın. Muhtar ne zamana kadar bize bakacak? Muhtar git derse nereye gideceğim?” 3 yıl önce eşi ve çocuklarıyla birlikte Erzurum'dan Koyundere'ye gelen, eşi öldükten sonra kendisini çocuklarıyla sokakta bulan Makbule Demir (37), kangren olan ayağının geçen Ocak'ta kesilmesiyle yaşamlarının daha da güçleştiğini anlattı. Demir, “Muhtarın yardımlarıyla hayata tutunuyoruz. Çocuklarımdan biri ilköğretime devam ediyor.

Hiç yorum yok: